Drifting like the snowflakes,
Twirling down from the sky,
Little bits of white and grey and black,
The ashes of a thousand hellish fires.
Dancing like Medusa,
Twisting like her snakes,
Blazing fiery red and orange,
The raging epicenter of the inferno.
Fluttering like fairies,
Sputtering like candles,
Hesitant and wary and scared,
Twisted survivors crawling around.
Singing like the sirens,
Screaming like a banshee,
Howling in grief and pain,
A thousand children lost.
Doomed like the fallen angel,
Cursed like the banished lord,
Hated beyond comprehension,
Those guilty of dropping the bombs.
Violent like wild dogs,
Prowling in the darkness,
The remnants of a once great race,
Scavengers and ghouls and rats.
Barren like the volcanic rock,
Empty like the void of space,
Lifeless now for evermore,
Graveyard, cemetary, Earth.
--
I thought up 'drifting like snowflakes' around dinner time.
This is what came out.
Tuesday, September 21, 2010
Monday, August 2, 2010
Spiral.
Touch the walls.
Feel the paint.
Feel the dirt.
Touch the filth.
It keeps us locked in.
Locked out of the loop.
Sent into a spiral.
Spiraling out of control.
Kill the walls.
Destroy the doors.
Smash the windows.
Embrace the shards.
Minds in motion.
Fleeting feet.
Flailing hands.
Stomping heads.
Disrupt the flow.
Change the course.
Alter the waves.
Paint the floors.
Sing the screams.
Dance the noise.
Shout the words.
Hug the shadows.
Throw the curses.
Pull the levers.
Push the buttons.
Kill your lovers.
Feel the paint.
Feel the dirt.
Touch the filth.
It keeps us locked in.
Locked out of the loop.
Sent into a spiral.
Spiraling out of control.
Kill the walls.
Destroy the doors.
Smash the windows.
Embrace the shards.
Minds in motion.
Fleeting feet.
Flailing hands.
Stomping heads.
Disrupt the flow.
Change the course.
Alter the waves.
Paint the floors.
Sing the screams.
Dance the noise.
Shout the words.
Hug the shadows.
Throw the curses.
Pull the levers.
Push the buttons.
Kill your lovers.
Friday, June 25, 2010
Three whispers.
Burn the world and scorch the earth.
Clear the skies and drown the oceans.
Fill the air with our screams.
Bless the ground with our blood.
---
Join us.
We are the Revenant.
The dead returning.
Join us.
We are beyond counting.
The dead walking.
Join us.
We are the future.
The dead rising.
Join us.
We are above life.
The dead ascending.
Join us.
We are the end.
The dead alive.
---
Minds dance in silent halls.
The labyrinths of thought.
Hold your hand against the wall.
Minds fly in soaring skies.
The freedom of thought.
Hold out your arms like wings.
Minds crawl in secret places.
The pleasures of thought.
Hold your tongue in silence.
Clear the skies and drown the oceans.
Fill the air with our screams.
Bless the ground with our blood.
---
Join us.
We are the Revenant.
The dead returning.
Join us.
We are beyond counting.
The dead walking.
Join us.
We are the future.
The dead rising.
Join us.
We are above life.
The dead ascending.
Join us.
We are the end.
The dead alive.
---
Minds dance in silent halls.
The labyrinths of thought.
Hold your hand against the wall.
Minds fly in soaring skies.
The freedom of thought.
Hold out your arms like wings.
Minds crawl in secret places.
The pleasures of thought.
Hold your tongue in silence.
Tuesday, April 20, 2010
A Gift from Dead Gods, 17.
“Really brother, you need to stop wasting all that energy! Stop it! I told you to stop!” Olivex was screaming at him. Caphis ignored him completely. He regretted needing this fool, this maniacal creature that just happened to be his brother. He sighed. Three years. He’d waited three years before freeing his twin from the tomb the Gods had created for him. Although he didn’t like to admit it, Olivex was far better at the warping magic they used in their experiments.
That didn’t make him less of an annoyance, however. The three years spent in that confinement had torn at the already unstable mages mind, disrupted the flow of his essense and weakened his shell. His magical gifts seemed to have grown as far as Caphis could see, but he was a problem. He couldn’t focus on his spells with that idiot screaming in his ear. He sighed. He didn’t like doing this.
He turned on his brother, pushing the now shorter man back. “Hey! Hey! You can’t do that!” Caphis held out his hand and focussed. Energy danced around his hand, concentrating into a softly glowing orb. After a few moments, his spell was done. When it hit Olivex his eyes closed suddenly and he fell to the ground, unconcious.
Caphis looked at his fallen brother. Then he turned and went back to his desk. A metal frame stood on it, a weird device with large crystals set across from each other. He placed his hands on the crystals and closed his eyes. The device made it possible to view distant locations without a set of eyes on the scene. This way, he could look anywhere that wasn’t protected by enchantments or curses. This night, he was searching for their latest project.
---
Nathaniel was fairly sure he wasn’t being watched. He couldn’t be sure, but in his old body he would have felt it. One of the many benefits of being a natural sorcerer. Running was exhilerating. This new shell, this new body, driving it to its limits made him feel good. He missed his old body. He missed the five years that had gone by. No, Nathaniel corrected himself, he was pissed. They had taken five years away from him, five years of nothing. And now this. He felt his anger rise and he embraced it. The young man wasn’t far away now, he would catch him soon enough.
---
Tophar was running for his life again, the second time in the last hour. First because of the damn guards ruining his assassination and him thus failing the test, now because of the giant chasing him with unnatural speed. Tophar believed in coincidence, or rather that coincidence always had meaning. Dancing shadows and then that group of people? Something was wrong here, really wrong and he was determined to find out what.
He was trained at running, even more than his fellow students at the academy. Five years of intense training, every possible enchantment he could afford and all the tricks he had learned by growing up in the undercity and it wasn’t enough. He couldn’t lose the one following him. He ran over the group in his mind, it had to be the giant thing, the elves weren’t runners, not this fast. The one in the armor couldn’t move this fast. The giant then.
A corner here, a shortcut here, over a wall here, up the roof. His legs pumped, his arms pushing at obstacles, grabbing handholds, keeping him balanced. A short straight clear piece of roof gave him a chance to look back. The giant was there, running, giving chase. Shit. The young assassin to be grabbed hold of the bracelet around his right wrist, flipping the stones away until he found the right one. One deep breath later, the magic flowed into him and he moved. He ran. He was like the wind.
---
Nearly everyone in the world, if you didn’t count the ones who had no idea what a city was, knew that Rasnach was the largest city in the world. To Tyran this city was one of the greatest wonders of the world, and the world had a lot of wonders. The city whispered and shouted, cried and laughed. It wasn’t sentient like the cities he had grown up in but it was certainly alive. All the voices of the city combined into a song that flowed around him, touched his mind more than his ears and made him want to dance.
And so he danced. His body walked along, betraying nothing besides being another human walking along the busy streets. But his mind danced against the walls and on the rooftops, across the walkways and into the tunnels. Warnings in the song, sharp notes of danger. It wasn’t threatening yet but it could. He janked his mind back into his body and looked around, searching for the cause of the warnings with both his eyes and other senses.
He could ignore the warnings, let someone else take care of the problem but that just wasn’t like him. He was born and raised among the Corat, the City-people. Care for safety was the responsibility of all and this was something he could do. Besides, if he did it now no one would have to get hurt. That is if I don’t get hurt, he thought. He turned around the corner and slipped into an alley. The warnings were getting louder, the danger closer. He stopped.
A chill spread through his body, making him shiver. Then he saw it. It glowed softly in the darkness of the alley, a pale blueish glow around an assortment of bones. He could make out a ribcage but beyond that the bones were random, taken from many different people and even species. They were suspended in the glow without pattern or sense, moving around slowly. He drew in his breath. “What is that?” he whispered.
---
Fyanha held up her hand. They stopped. Luno looked at her. “What is it?” “There’s a dressmaker down this sidestreet.” She pointed. “I’m taking Nera and we’re getting some new dresses.” He nodded, “I’ll go on to the temple then, see you two there tonight?” Fyanha nodded and took Nera’s hand, who looked at her, eyes still wide open. A wide smile lit up her face and Fyanha smiled along. Luno watched the two as they walked off, then turned back to the road and kept on walking.
Nera liked the sorceress. Every teacher she had had in her life had told her never to trust a demon, or demonspawn. She had not liked a single one of those teachers. For the first time in her life, she felt safe. They called her cursed. They hated her. And here she was, in the largest city in the world, hand in hand with someone who felt like a big sister, someone like her. Cursed and powerful. Her smile grew even brighter and wider.
---
Since the three companions he had picked up so far were all doing their own things, Luno took his time getting back to the temple. He spoke to a few people in the street, asking them about their concerns for the city, that sort of thing. While he didn’t really care, it was still good to pay attention. He was the Champion after all.
He wondered about the young assassin Nathaniel was chasing. Had he seen him before? He thought so, must have seen him in the temple. The temple in the undercity trained assassins and Luno had trained there for a while, although training down there was a private thing, at least it had been for him. The undercity was a marvel of magic and power, defying most logic just by being there. Life, underground. So many possible problems taken care of by magic only possible here, Rasnach. The City of the Gods.
//
Finally another Gift update.
Not sure about.. quality?
Oh well. Be nice and leave a comment?
Can be just a nice little, "I read this." or eh, "You did this right and this and this and this wrong and you could do it like this and this~" The first is nice but the second is more useful?
Oh well any comments are nice. Thanks in advance~
That didn’t make him less of an annoyance, however. The three years spent in that confinement had torn at the already unstable mages mind, disrupted the flow of his essense and weakened his shell. His magical gifts seemed to have grown as far as Caphis could see, but he was a problem. He couldn’t focus on his spells with that idiot screaming in his ear. He sighed. He didn’t like doing this.
He turned on his brother, pushing the now shorter man back. “Hey! Hey! You can’t do that!” Caphis held out his hand and focussed. Energy danced around his hand, concentrating into a softly glowing orb. After a few moments, his spell was done. When it hit Olivex his eyes closed suddenly and he fell to the ground, unconcious.
Caphis looked at his fallen brother. Then he turned and went back to his desk. A metal frame stood on it, a weird device with large crystals set across from each other. He placed his hands on the crystals and closed his eyes. The device made it possible to view distant locations without a set of eyes on the scene. This way, he could look anywhere that wasn’t protected by enchantments or curses. This night, he was searching for their latest project.
---
Nathaniel was fairly sure he wasn’t being watched. He couldn’t be sure, but in his old body he would have felt it. One of the many benefits of being a natural sorcerer. Running was exhilerating. This new shell, this new body, driving it to its limits made him feel good. He missed his old body. He missed the five years that had gone by. No, Nathaniel corrected himself, he was pissed. They had taken five years away from him, five years of nothing. And now this. He felt his anger rise and he embraced it. The young man wasn’t far away now, he would catch him soon enough.
---
Tophar was running for his life again, the second time in the last hour. First because of the damn guards ruining his assassination and him thus failing the test, now because of the giant chasing him with unnatural speed. Tophar believed in coincidence, or rather that coincidence always had meaning. Dancing shadows and then that group of people? Something was wrong here, really wrong and he was determined to find out what.
He was trained at running, even more than his fellow students at the academy. Five years of intense training, every possible enchantment he could afford and all the tricks he had learned by growing up in the undercity and it wasn’t enough. He couldn’t lose the one following him. He ran over the group in his mind, it had to be the giant thing, the elves weren’t runners, not this fast. The one in the armor couldn’t move this fast. The giant then.
A corner here, a shortcut here, over a wall here, up the roof. His legs pumped, his arms pushing at obstacles, grabbing handholds, keeping him balanced. A short straight clear piece of roof gave him a chance to look back. The giant was there, running, giving chase. Shit. The young assassin to be grabbed hold of the bracelet around his right wrist, flipping the stones away until he found the right one. One deep breath later, the magic flowed into him and he moved. He ran. He was like the wind.
---
Nearly everyone in the world, if you didn’t count the ones who had no idea what a city was, knew that Rasnach was the largest city in the world. To Tyran this city was one of the greatest wonders of the world, and the world had a lot of wonders. The city whispered and shouted, cried and laughed. It wasn’t sentient like the cities he had grown up in but it was certainly alive. All the voices of the city combined into a song that flowed around him, touched his mind more than his ears and made him want to dance.
And so he danced. His body walked along, betraying nothing besides being another human walking along the busy streets. But his mind danced against the walls and on the rooftops, across the walkways and into the tunnels. Warnings in the song, sharp notes of danger. It wasn’t threatening yet but it could. He janked his mind back into his body and looked around, searching for the cause of the warnings with both his eyes and other senses.
He could ignore the warnings, let someone else take care of the problem but that just wasn’t like him. He was born and raised among the Corat, the City-people. Care for safety was the responsibility of all and this was something he could do. Besides, if he did it now no one would have to get hurt. That is if I don’t get hurt, he thought. He turned around the corner and slipped into an alley. The warnings were getting louder, the danger closer. He stopped.
A chill spread through his body, making him shiver. Then he saw it. It glowed softly in the darkness of the alley, a pale blueish glow around an assortment of bones. He could make out a ribcage but beyond that the bones were random, taken from many different people and even species. They were suspended in the glow without pattern or sense, moving around slowly. He drew in his breath. “What is that?” he whispered.
---
Fyanha held up her hand. They stopped. Luno looked at her. “What is it?” “There’s a dressmaker down this sidestreet.” She pointed. “I’m taking Nera and we’re getting some new dresses.” He nodded, “I’ll go on to the temple then, see you two there tonight?” Fyanha nodded and took Nera’s hand, who looked at her, eyes still wide open. A wide smile lit up her face and Fyanha smiled along. Luno watched the two as they walked off, then turned back to the road and kept on walking.
Nera liked the sorceress. Every teacher she had had in her life had told her never to trust a demon, or demonspawn. She had not liked a single one of those teachers. For the first time in her life, she felt safe. They called her cursed. They hated her. And here she was, in the largest city in the world, hand in hand with someone who felt like a big sister, someone like her. Cursed and powerful. Her smile grew even brighter and wider.
---
Since the three companions he had picked up so far were all doing their own things, Luno took his time getting back to the temple. He spoke to a few people in the street, asking them about their concerns for the city, that sort of thing. While he didn’t really care, it was still good to pay attention. He was the Champion after all.
He wondered about the young assassin Nathaniel was chasing. Had he seen him before? He thought so, must have seen him in the temple. The temple in the undercity trained assassins and Luno had trained there for a while, although training down there was a private thing, at least it had been for him. The undercity was a marvel of magic and power, defying most logic just by being there. Life, underground. So many possible problems taken care of by magic only possible here, Rasnach. The City of the Gods.
//
Finally another Gift update.
Not sure about.. quality?
Oh well. Be nice and leave a comment?
Can be just a nice little, "I read this." or eh, "You did this right and this and this and this wrong and you could do it like this and this~" The first is nice but the second is more useful?
Oh well any comments are nice. Thanks in advance~
Thursday, April 15, 2010
The Void.
I would like to give you a gift.
A gift of nothing.
How can nothing have value?
Let me tell you.
Without nothing,
Everything is meaningless.
This gift is not a small thing.
Yet it has no size, no weight.
Nothing.
The void.
Unending in all directions.
Black and grey and white.
See this void.
Feel this emptiness.
Hear the whispers.
Touch the insubstantial.
A gift of such enormous proportions,
You might not even realize what I am offering.
The beginning, the genesis.
The end, the apocalypse.
How can we understand existence,
Without knowing what lies beyond?
Before it all started.
After is has all gone away.
My gift is freedom.
My gift is serenity.
There is no judgement.
There is no one watching.
The void hears our prayers.
The void excuses our sins.
The void sees our deeds.
The void is waiting.
A gift of nothing.
How can nothing have value?
Let me tell you.
Without nothing,
Everything is meaningless.
This gift is not a small thing.
Yet it has no size, no weight.
Nothing.
The void.
Unending in all directions.
Black and grey and white.
See this void.
Feel this emptiness.
Hear the whispers.
Touch the insubstantial.
A gift of such enormous proportions,
You might not even realize what I am offering.
The beginning, the genesis.
The end, the apocalypse.
How can we understand existence,
Without knowing what lies beyond?
Before it all started.
After is has all gone away.
My gift is freedom.
My gift is serenity.
There is no judgement.
There is no one watching.
The void hears our prayers.
The void excuses our sins.
The void sees our deeds.
The void is waiting.
Friday, March 19, 2010
Paars.
Er danst een schaduw tussen de bomen. 'Paars', zegt de schaduw. 'Paars?' vraag ik. 'Ja, paars. Dat weet je toch ook wel?' Ik schud mijn hoofd. 'Nee, nee, dat weet ik niet. Waarom eigenlijk?' De schaduw kijkt me aan. Ik kijk de schaduw aan. Paars. Waar heeft hij het over? De schaduw danst weg. Ik blijf staan, tussen de bomen. Tussen de takken door zie ik een ster. Hij schijnt fel in de hemel, feller dan zijn buren. 'Hallo ster, hoe gaat het?' De ster blijft stil.
Ik lach.
De bomen zijn aan het dansen. Ik dans met ze mee, mijn schaduw is stil. Woorden dansen om me heen, fluisteren in mijn oor. Woorden uit mijn geheugen, ik lach. De takken maken geluid, muziek van de natuur. De stilte is oorverdovend. De schaduwen kijken toe, ik blijf maar lachen. Soms stop ik, kijk ik rond, voel ik de leegte. Herinneringen stromen naar boven, flitsen langs, vullen de leegte.
De schaduw komt terug, steekt zijn hoofd tussen de bomen uit. 'Zie je paars?' Ik schud mijn hoofd. 'Nee schaduw, ik zie geen paars.' De schaduw gaat weer weg. Waar komt deze schaduw vandaan? Waar heeft hij het over? Ik weet het niet. Ik dans door en lach.
De schaduw rent. Paars, paars, paars. Dat denkt de schaduw terwijl hij rent. Hij weet ook niet waar paars vandaan komt. Waar het heen gaat. Een schaduw heeft geen keus, geen opties. Hij doet, moet en zal doen, zonder mogelijkheid voor iets anders. De schaduw is in de war. Paars? Nee, nee. De kleur, kleur? Het klopt niet. Hij rent verder, wil de waarheid. Paars.
De bomen houden op met dansen als ik bij de rand kom. Ze zwaaien nu, wensen me een fijne nacht. Ik buig, een gebaar. Ik bedank de bomen. Verder op weg, mijn voeten volgen. Een parkeerplaats, autos. Stil en koud, wachtend. Nog steeds de stilte. In de verte breekt de stilte en een verdwaalde auto rijdt langs. Licht en geluid, aan de overkant van het water.
Voetstappen achter me. Ik draai me om en kijk de leegte aan. Er staat niks, niemand, niets. Maar toch zijn de voetstappen er weer als ik me terugdraai. Ik wacht. Wacht totdat de voetstappen vlak achter me zijn. Razendsnel draai ik me om. Daar staat hij dan, in het volle zicht. De leegheid van de schaduw. 'Paars?'
Achter mijn hoofd zit een punt. Nee, geen punt als een stekel, of een spike, of zelfs een klein zwart rondje. Nee, een spreekwoordelijk punt, een punt in het tijd-en-ruimte gebeuren. Bij jou zit het er ook. Daar, vlak achter je achterhoofd, zit een punt waar je nooit zal kunnen kijken. Voelen. Wat leeft er daar, daar waar jij bent maar niet bent?
De schaduw vlucht. Hij rent, rent, rent. Nog steeds weet hij zijn doel niet, zijn bestemming niet, maar.. Hij weet de vraag. De vraag is, blijft en zal altijd 'Paars?' zijn. 'Waar komt paars vandaan?' 'Waar gaat paars naartoe?' De schaduw vind het niet meer erg, zoals vroeger. Hij heeft vrede gevonden in zijn taak, zijn heilige missie.
Ik blijf staan. Ik draai me weer om, kijk weer uit het raam. Ik zie de schaduw gaan, zie hem wegrennen. Waarom ga ik hem niet achterna? Het knaagt aan mijn gedachten, Paars? Paars? Paars? Nee, ik ga hem niet achterna. Paars is niet mijn missie, niet mijn doel. Maar wat dan wel?
In het punt achter mijn hoofd danst een duiveltje. Ze danst en danst en danst en maakt de wereld mooier. Ze maakt zich geen zorgen over paars, vind het maar nutteloos. 'Laat die schaduw toch gaan.' wordt er in mijn oor gefluisterd. Ik knik. 'Ja,' zeg ik, 'dat was ik al van plan.' We lachen.
In de lucht zie ik wolken. Ik denk aan de ster. Hij denkt ook aan mij, hoop ik. Nee, waarschijnlijk niet. In mijn handen maak ik een nieuwe wereld, laat hem draaien. Ik hou hem omhoog. 'Wat vind je ervan?' vraag ik aan niemand. De leegte voorbij het leven bekijkt de wereld en begint te huilen. Ik zucht. Ik klap in mijn handen en de wereld spat uit elkaar als een zeepbel.
De grond trilt, trilt. Waarom? De schaduw struikelt. Wat gebeurt er? Hij staat op en kijkt om zich heen. Oh. Het einde van een wereld. Hij haalt snel zijn schouders op, zwaait zijn armen in het rond en merkt dat een traan over zijn wang glijd. Hij laat zijn hoofd hangen en rouwt een wereld die nooit de kans heeft gehad te bestaan. Dan veegt hij zijn gezicht af en rent verder. Paars.
Kleine stapjes, een twee drie vier vijf zes stop. Stapje terug. Ik ben er bijna, maar nog niet helemaal. Niet te ver, niet te dichtbij, kleine stapjes. Een twee drie. Ja. Dit is goed, denk ik. Vierendertig tellen later blijkt dat ik het fout is.
De kruistocht van de schaduw is bijna voorbij. Hij heeft geen antwoorden en maar een vraag. Paars? Het woord, het onverwoestbare woord in zijn hoofd. Paars, dat blijft hij maar denken. Geen pauze, geen hapering, alleen maar paarspaarspaarspaars en hij rent. Rennenrennenrennenpaarspaarspaarsrennen.
Een zucht, een vloek, een einde. De schaduw staat aan de rand van het meer, het meer bestaat niet maar is echter dan de meeste mensen. In het meer zweeft een beeld, een schilderij van golfjes en weerkaatst licht, een gebouw van druppels. Een gebouw, de schaduw kent dat gebouw. Hij lacht, draait rond. Vier en drie en negen en paars, dat is de som. Hij snapt het nu. De schaduw rent verder, langs het meer en voorbij het duiveltje dat toekijkt vanuit het licht.
Vier kilometer verder stopt hij. Een stap terug, precies vier kilometer van het meer vandaan.
Ik kijk weer uit het raam. Achter de mist van viezigheid zie ik de zegening van de lucht, de regen die de wereld leven geeft. Er loopt iemand, een man met een uitdrukking. De uitdrukking op zijn gezicht is niet blij. Hij kijkt boos, ontevreden. Hij kijkt omhoog, naar de wolken en de lucht en ik zie in zijn hoofd de vloeken rondzweven. Hij is niet blij. Ik zucht. Arme man.
Mijn handen trillen, willen weg. Mijn been trilt. Beweging, vrijheid, gevangen in een gevangenis gemaakt van botten en vlees en bloed en organen. Ik lach. Mijn handen en been houden op, ze snappen het. Ontsnappen is onmogelijk, of misschien niet maar in ieder geval ongewenst.
Paars, bijna, bijna, bijna, paars. De schaduw rent niet meer. Hij loopt, langzaam, zacht. Voor hem staat een gebouw, groot en zwaar en oud en hoekig en vies en ongewenst. Hij moet er langs, doorheen, onderdoor, overheen? Drie verdiepingen. Overheen. RennenrennenrennenSPRINGrennenlangsdemuur. Op het dak. De schaduw stopt opeens, als hij me ziet. Ik kijk hem aan en lach. 'Hallo schaduw.' Hij zegt niks, rent langs me. Ik draai me om en kijk naar hem terwijl hij van het dak afspringt. Het duiveltje zit op mijn hoofd, haar benen gekruist. Ze lacht en ik lach met haar mee.
De schaduw duikt. Terwijl hij valt telt hij, een twee drie vier vijf zes zeven acht nege-hij raakt de grond. Geen klap, geen krater, alleen een zachte rilling door de stof van de werkelijkheid. Geen pijn. De schaduw staat op, kijkt rond. Paars? Het moet hier zijn, het moet er zijn. De som, de som, hij wist het. Klopt het? Hij kijkt rond maar er is geen antwoord in de lucht. Paniek. Hij draait rond en rond en rond en schreeuwt tegen de lucht. 'WAAR IS HET? PAARS?' Hij valt op zijn knieen, houd zijn hoofd in zijn handen en huilt.
Tranen lopen over zijn wangen, langs zijn neus, over zijn lippen. Ze vallen naar beneden, naar boven, alle kanten op. Hij doet zijn ogen open en ziet. Hij zit op het gras, groen. Maar voor hem, paars. Paars! Hij gelooft zijn ogen niet, wrijft erin. Maar nog steeds, voor hem, paars. Hij lacht door zijn tranen heen. Daar, op de grond, tussen het gras. Paars.. Hij plukt een bloem. Hij houdt de bloem in zijn handen en lacht.
Vanaf het dak kijken het duiveltje en ik naar beneden. We zien de schaduw, op zijn knieen, op het grasveld. Zijn tranen vliegen langs, missen ons net. We kijken toe hoe hij huilt, zo dichtbij daar waar hij wil zijn. We kijken elkaar aan en ik haal mijn schouders op. Hij moet het zelf maar ontdekken, hij is zo dichtbij. We horen zijn lach en kijken weer naar hem. Hij staat, rechtop, te lachen. In zijn handen ligt een paarse bloem. Wij lachen mee en dansen, dansen op het dak.
Ik lach.
De bomen zijn aan het dansen. Ik dans met ze mee, mijn schaduw is stil. Woorden dansen om me heen, fluisteren in mijn oor. Woorden uit mijn geheugen, ik lach. De takken maken geluid, muziek van de natuur. De stilte is oorverdovend. De schaduwen kijken toe, ik blijf maar lachen. Soms stop ik, kijk ik rond, voel ik de leegte. Herinneringen stromen naar boven, flitsen langs, vullen de leegte.
De schaduw komt terug, steekt zijn hoofd tussen de bomen uit. 'Zie je paars?' Ik schud mijn hoofd. 'Nee schaduw, ik zie geen paars.' De schaduw gaat weer weg. Waar komt deze schaduw vandaan? Waar heeft hij het over? Ik weet het niet. Ik dans door en lach.
De schaduw rent. Paars, paars, paars. Dat denkt de schaduw terwijl hij rent. Hij weet ook niet waar paars vandaan komt. Waar het heen gaat. Een schaduw heeft geen keus, geen opties. Hij doet, moet en zal doen, zonder mogelijkheid voor iets anders. De schaduw is in de war. Paars? Nee, nee. De kleur, kleur? Het klopt niet. Hij rent verder, wil de waarheid. Paars.
De bomen houden op met dansen als ik bij de rand kom. Ze zwaaien nu, wensen me een fijne nacht. Ik buig, een gebaar. Ik bedank de bomen. Verder op weg, mijn voeten volgen. Een parkeerplaats, autos. Stil en koud, wachtend. Nog steeds de stilte. In de verte breekt de stilte en een verdwaalde auto rijdt langs. Licht en geluid, aan de overkant van het water.
Voetstappen achter me. Ik draai me om en kijk de leegte aan. Er staat niks, niemand, niets. Maar toch zijn de voetstappen er weer als ik me terugdraai. Ik wacht. Wacht totdat de voetstappen vlak achter me zijn. Razendsnel draai ik me om. Daar staat hij dan, in het volle zicht. De leegheid van de schaduw. 'Paars?'
Achter mijn hoofd zit een punt. Nee, geen punt als een stekel, of een spike, of zelfs een klein zwart rondje. Nee, een spreekwoordelijk punt, een punt in het tijd-en-ruimte gebeuren. Bij jou zit het er ook. Daar, vlak achter je achterhoofd, zit een punt waar je nooit zal kunnen kijken. Voelen. Wat leeft er daar, daar waar jij bent maar niet bent?
De schaduw vlucht. Hij rent, rent, rent. Nog steeds weet hij zijn doel niet, zijn bestemming niet, maar.. Hij weet de vraag. De vraag is, blijft en zal altijd 'Paars?' zijn. 'Waar komt paars vandaan?' 'Waar gaat paars naartoe?' De schaduw vind het niet meer erg, zoals vroeger. Hij heeft vrede gevonden in zijn taak, zijn heilige missie.
Ik blijf staan. Ik draai me weer om, kijk weer uit het raam. Ik zie de schaduw gaan, zie hem wegrennen. Waarom ga ik hem niet achterna? Het knaagt aan mijn gedachten, Paars? Paars? Paars? Nee, ik ga hem niet achterna. Paars is niet mijn missie, niet mijn doel. Maar wat dan wel?
In het punt achter mijn hoofd danst een duiveltje. Ze danst en danst en danst en maakt de wereld mooier. Ze maakt zich geen zorgen over paars, vind het maar nutteloos. 'Laat die schaduw toch gaan.' wordt er in mijn oor gefluisterd. Ik knik. 'Ja,' zeg ik, 'dat was ik al van plan.' We lachen.
In de lucht zie ik wolken. Ik denk aan de ster. Hij denkt ook aan mij, hoop ik. Nee, waarschijnlijk niet. In mijn handen maak ik een nieuwe wereld, laat hem draaien. Ik hou hem omhoog. 'Wat vind je ervan?' vraag ik aan niemand. De leegte voorbij het leven bekijkt de wereld en begint te huilen. Ik zucht. Ik klap in mijn handen en de wereld spat uit elkaar als een zeepbel.
De grond trilt, trilt. Waarom? De schaduw struikelt. Wat gebeurt er? Hij staat op en kijkt om zich heen. Oh. Het einde van een wereld. Hij haalt snel zijn schouders op, zwaait zijn armen in het rond en merkt dat een traan over zijn wang glijd. Hij laat zijn hoofd hangen en rouwt een wereld die nooit de kans heeft gehad te bestaan. Dan veegt hij zijn gezicht af en rent verder. Paars.
Kleine stapjes, een twee drie vier vijf zes stop. Stapje terug. Ik ben er bijna, maar nog niet helemaal. Niet te ver, niet te dichtbij, kleine stapjes. Een twee drie. Ja. Dit is goed, denk ik. Vierendertig tellen later blijkt dat ik het fout is.
De kruistocht van de schaduw is bijna voorbij. Hij heeft geen antwoorden en maar een vraag. Paars? Het woord, het onverwoestbare woord in zijn hoofd. Paars, dat blijft hij maar denken. Geen pauze, geen hapering, alleen maar paarspaarspaarspaars en hij rent. Rennenrennenrennenpaarspaarspaarsrennen.
Een zucht, een vloek, een einde. De schaduw staat aan de rand van het meer, het meer bestaat niet maar is echter dan de meeste mensen. In het meer zweeft een beeld, een schilderij van golfjes en weerkaatst licht, een gebouw van druppels. Een gebouw, de schaduw kent dat gebouw. Hij lacht, draait rond. Vier en drie en negen en paars, dat is de som. Hij snapt het nu. De schaduw rent verder, langs het meer en voorbij het duiveltje dat toekijkt vanuit het licht.
Vier kilometer verder stopt hij. Een stap terug, precies vier kilometer van het meer vandaan.
Ik kijk weer uit het raam. Achter de mist van viezigheid zie ik de zegening van de lucht, de regen die de wereld leven geeft. Er loopt iemand, een man met een uitdrukking. De uitdrukking op zijn gezicht is niet blij. Hij kijkt boos, ontevreden. Hij kijkt omhoog, naar de wolken en de lucht en ik zie in zijn hoofd de vloeken rondzweven. Hij is niet blij. Ik zucht. Arme man.
Mijn handen trillen, willen weg. Mijn been trilt. Beweging, vrijheid, gevangen in een gevangenis gemaakt van botten en vlees en bloed en organen. Ik lach. Mijn handen en been houden op, ze snappen het. Ontsnappen is onmogelijk, of misschien niet maar in ieder geval ongewenst.
Paars, bijna, bijna, bijna, paars. De schaduw rent niet meer. Hij loopt, langzaam, zacht. Voor hem staat een gebouw, groot en zwaar en oud en hoekig en vies en ongewenst. Hij moet er langs, doorheen, onderdoor, overheen? Drie verdiepingen. Overheen. RennenrennenrennenSPRINGrennenlangsdemuur. Op het dak. De schaduw stopt opeens, als hij me ziet. Ik kijk hem aan en lach. 'Hallo schaduw.' Hij zegt niks, rent langs me. Ik draai me om en kijk naar hem terwijl hij van het dak afspringt. Het duiveltje zit op mijn hoofd, haar benen gekruist. Ze lacht en ik lach met haar mee.
De schaduw duikt. Terwijl hij valt telt hij, een twee drie vier vijf zes zeven acht nege-hij raakt de grond. Geen klap, geen krater, alleen een zachte rilling door de stof van de werkelijkheid. Geen pijn. De schaduw staat op, kijkt rond. Paars? Het moet hier zijn, het moet er zijn. De som, de som, hij wist het. Klopt het? Hij kijkt rond maar er is geen antwoord in de lucht. Paniek. Hij draait rond en rond en rond en schreeuwt tegen de lucht. 'WAAR IS HET? PAARS?' Hij valt op zijn knieen, houd zijn hoofd in zijn handen en huilt.
Tranen lopen over zijn wangen, langs zijn neus, over zijn lippen. Ze vallen naar beneden, naar boven, alle kanten op. Hij doet zijn ogen open en ziet. Hij zit op het gras, groen. Maar voor hem, paars. Paars! Hij gelooft zijn ogen niet, wrijft erin. Maar nog steeds, voor hem, paars. Hij lacht door zijn tranen heen. Daar, op de grond, tussen het gras. Paars.. Hij plukt een bloem. Hij houdt de bloem in zijn handen en lacht.
Vanaf het dak kijken het duiveltje en ik naar beneden. We zien de schaduw, op zijn knieen, op het grasveld. Zijn tranen vliegen langs, missen ons net. We kijken toe hoe hij huilt, zo dichtbij daar waar hij wil zijn. We kijken elkaar aan en ik haal mijn schouders op. Hij moet het zelf maar ontdekken, hij is zo dichtbij. We horen zijn lach en kijken weer naar hem. Hij staat, rechtop, te lachen. In zijn handen ligt een paarse bloem. Wij lachen mee en dansen, dansen op het dak.
Sunday, February 28, 2010
After the end.
Darkness covered the world like a suffocating blanket.
Smoke trailed from chimneys and bonfires.
Doors closed, nailed shut.
Some stand wide open or are missing.
The world has ended.
People just make of it what they can.
There was a party going on.
The last one.
No more fun after that one.
Just death.
Someone climbing a building for fun.
I wondered how long it would take to rebuild.
The sun comes up on the horizon.
The fires have burned down for now.
They’ll light them at dusk.
Now dawn greets the world again.
As it always has.
As it always will.
We had a car once.
I was still little then.
My parents drove it around.
It seemed a little silly to me.
I wish I’d walked more back then.
I still had my legs?
I sit in my chair on the balcony.
I greet my old friend the sun.
They are nice to me here.
Carry me up and down the stairs.
Protect me from the savages.
Even a cripple can live here.
Gone are the days of the skyscrapers.
Fools who placed themselves on pedestals.
Towers that tickled the herds of clouds.
Lives of decadence and disconnection.
I like the world better now.
Sometimes I wish I still had my legs.
It’s been fourteen years since the bombs dropped.
I came here ten years ago.
Dropped off by some travellers with a salvaged car.
Now I tell stories to the children and adults alike.
Stories of the old days and of the new.
Here humanity lives on.
Smoke trailed from chimneys and bonfires.
Doors closed, nailed shut.
Some stand wide open or are missing.
The world has ended.
People just make of it what they can.
There was a party going on.
The last one.
No more fun after that one.
Just death.
Someone climbing a building for fun.
I wondered how long it would take to rebuild.
The sun comes up on the horizon.
The fires have burned down for now.
They’ll light them at dusk.
Now dawn greets the world again.
As it always has.
As it always will.
We had a car once.
I was still little then.
My parents drove it around.
It seemed a little silly to me.
I wish I’d walked more back then.
I still had my legs?
I sit in my chair on the balcony.
I greet my old friend the sun.
They are nice to me here.
Carry me up and down the stairs.
Protect me from the savages.
Even a cripple can live here.
Gone are the days of the skyscrapers.
Fools who placed themselves on pedestals.
Towers that tickled the herds of clouds.
Lives of decadence and disconnection.
I like the world better now.
Sometimes I wish I still had my legs.
It’s been fourteen years since the bombs dropped.
I came here ten years ago.
Dropped off by some travellers with a salvaged car.
Now I tell stories to the children and adults alike.
Stories of the old days and of the new.
Here humanity lives on.
Subscribe to:
Posts (Atom)
